ਕੰਮ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗ
WORK AND INDUSTRY
Please note: there are some minor inaccuracies in the current translations, as they are undergoing review by our partners. We appreciate your patience while we resolve these issues.
ਕੰਮ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗ
ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਤੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਤ ਉਦਯੋਗਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਕੰਮ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਕਾਮੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਜਰਬੇ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲਾਤ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੰਗਲਾਤ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਰਿਹਾਇਸ਼ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੰਕਹਾਊਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਕੰਪਨੀਆਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਗਲ-ਯੂਨਿਟ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਬੰਕਹਾਊਸਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਜ਼ਿਕਰ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਧਾਰਨ ਸੀ।
ਬੰਕਹਾਊਸਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਵੱਡੇ ਕੁੱਕਹਾਊਸਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਕੰਪਨੀਆਂ ਮੁਫਤ ਕਮਰਾ ਅਤੇ ਬੋਰਡ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਫੀਸ ਲਈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਲਾਗਤ ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਕਰਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੁੱਖ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲਾਤ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਸਨ, ਵੈਨਕੂਵਰ ਆਈਲੈਂਡ ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦਯੋਗ ਜੰਗਲਾਤ ਸੀ। ਐਂਪਾਇਰ ਲੰਬਰ ਦੀ ਯੂਬੋ ਮਿੱਲ ਅਤੇ ਹਿਲਕ੍ਰੈਸਟ ਲੰਬਰ ਕੰਪਨੀ ਕਾਉਚਨ ਝੀਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਲਾਂ ਸਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਓ ਲੰਬਰ ਕੰਪਨੀ, ਲੇਕ ਲੌਗਿੰਗ ਅਤੇ ਲੰਬਰ ਲਿਮਟਿਡ ਵਰਗੇ ਕਾਰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ।
ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਪਾਂਸਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਦ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਮਿੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਏਸ਼ੀਆਈ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਦਯੋਗਿਕ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਤ ਦਾ ਕੰਮ ਲੱਭਣ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਰੇ ਹਮਰੁਤਬਾ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਤਨਖਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਕਾਲਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਕੁਝ ਸਮਾਜਿਕ ਜਾਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਪੱਖਪਾਤੀ ਕਾਨੂੰਨ ਵੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਕ ਸਨ।
ਤਨਖਾਹ ਅਸਮਾਨਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ 1934 ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ 25% ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਤਨਖਾਹ ਦੇਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਇਹ ਘੱਟ ਤਨਖਾਹ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਿੱਲਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਵਜੋਂ ਲਿਆ।
ਇਹ ਤਨਖਾਹ ਅਸਮਾਨਤਾ, ਗੈਰ-ਗੋਰੇ ਕਾਮਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਆਪਕ ਵਿਤਕਰੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਵਿਵਹਾਰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿੱਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਵੰਤ ਸਿੰਘ ਧੂਟੋਨੇ ਦੀ ਕੋਕਸੀਲਾਹ ਮਿੱਲ ਅਤੇ ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਦੀ ਲੇਕ ਕਾਉਚਨ ਮਿੱਲ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
Work and Industry
For many new arrivals to Canada—from South Asia or elsewhere—the agricultural and forestry industries provided steady work with little prior experience or need for fluent English. Although plenty of South Asian workers came to Canada with both education and experience in skilled specialties, these credentials were rarely counted in their new home.
Alongside being one of the most reliable sectors to find employment in, forestry companies typically provided lodging for workers due to the remoteness of jobs in forestry camps. Accommodations were usually in the form of bunkhouses, although some companies provided single-unit housing to men with families. There are some mentions of families living in bunkhouses, but this was very uncommon.
For the workers living in bunkhouses, food was made in large cookhouses and served during communal mealtimes. Some companies provided free room and board, while others charged a small fee which was typically divided up between the men. Nonetheless, this cost was far less than a worker would have to pay if he was living independently.
While the mainland had plentiful jobs in both forestry and agriculture, Vancouver Island’s primary industry was forestry. Empire Lumber’s Youbou mill and Hillcrest Lumber Co. were two of the earliest mills operating in the Cowichan Lake area, followed by operations such as Mayo Lumber Co., Lake Logging and Lumber Ltd.
After the first wave of workers had established themselves, they were able to write home to friends and family also looking for employment and later sponsor their immigration. This way, men could immigrate to Canada to work at specific mills where they knew a job would already be waiting for them, providing greater employment security.
Unfortunately, one of the reasons why Asian workers were able to find industrial, agricultural and forestry work so easily is because they could be paid significantly less than their White counterparts. Part of the reason for this was the difficulty in advocating for oneself in a new country, with few social or legal supports, where you may not even speak the language fluently. But discriminatory laws were also a significant factor.
One of the systems that allowed for pay inequality was a 1934 law which granted employers the right to pay 25% of their employees a lower wage than the others. Although it did not specify what group should receive this lesser pay, most mills took this as an opportunity to avoid paying their Asian workers the same rate as the rest.
This pay disparity, coupled with rampant discrimination towards non-White workers, prompted some men to start their own mills to ensure fair treatment for themselves and their employees. Jawant Singh Dhutone’s Koksilah mill and Jogindar Singh Bains’ Lake Cowichan mill were two of these, which hired many Asian and First Nations workers.
Life in Bunkhouses ਬੰਕਹਾਊਸਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ, ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਵਾਲੇ ਬੰਕਹਾਊਸਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਿੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੰਕਹਾਊਸਾਂ ਅਤੇ ਕੁੱਕਹਾਊਸਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ, ਚੀਨੀ, ਜਾਪਾਨੀ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਬੰਕਹਾਊਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਲਾਤ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਅਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਸਨ, ਘਟੀਆ ਉਸਾਰੀ ਅਤੇ ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਹੀਟਿੰਗ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਧੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਾਰਜਾਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਬੰਕਹਾਊਸ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਰਗਰਮੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਸਥਾਨ ਸਨ, ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਯੂਨੀਅਨ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। ________________________ For workers who arrived in Canada without their families, company-owned bunkhouses provided food, shelter, and companionship. However, most mills until the late 1940s had segregated bunkhouses and cookhouses, divided into separate spaces for South Asian, Chinese, Japanese and White workers. Conditions in the bunkhouses were generally uncomfortable for workers regardless of ethnicity, with shoddy construction and inadequate heating being especially significant problems. Nonetheless, a sense of community grew. Many companies hired cooks to provide traditional meals, and some operations even supplied lumber to build temples. Bunkhouses were also spaces for political activism to grow, thanks to literate workers communicating information to their peers. Consequently, many South Asian men contributed to early union activity.
Entrepreneurship ਉੱਦਮਤਾ ਹਰਬ (ਹਰਬੰਸ) ਸਿੰਘ ਦੋਮਨ, ਜਿਮ ਸਿੱਧੂ, ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ, ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ, ਅਤੇ ਸੈਂਡੀ (ਚੰਨਨ) ਸੰਧੂ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਉੱਦਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਕੁ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਉਚਨ ਵੈਲੀ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਕਿਹਾ। ਲੰਬੜੀ ਮਿੱਲਾਂ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਟ੍ਰੈਵਲ ਏਜੰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੱਕ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਪੈਮਾਨੇ ਦੇ ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਉੱਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਜਿਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਨੇੜਲੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਉਦਾਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਵੀ। ਆਪਣੇ ਰੁਤਬੇ ਅਤੇ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਉੱਦਮੀਆਂ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਮਰਥਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹਨਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ________________________ Herb (Harbanse) Singh Doman, Jim Sidhu, Sukhdev Singh Dhaliwal, Kuldeep Singh Bains, and Sandy (Chanan) Sandhu are just a few of the South Asian entrepreneurs who called the Cowichan Valley region their home. From lumber mills and transport companies to travel agencies and shops, what began as initially small-scale startups grew into lucrative enterprises which benefited their communities as well as their founders. These businessmen not only supported nearby families by providing jobs, but also through their generosity. By using their status and comparative wealth, entrepreneurs helped to financially support other members of their community during hard times and oftentimes aided in the immigration process. Due to their fierce support of their communities, these men often took on an informal leadership role.
Rights in the Workplace ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਿਰਪੱਖ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਹੁਦਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਰੀ ਚੇਨ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਛਾਂਟੀ ਕਰਨਾ। ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਮੌਕੇ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਸਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਫ੍ਰੈਂਚਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਲੇਬਰ ਸੁਧਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਏਸ਼ੀਆਈ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਫੋਰਮੈਨ ਵਜੋਂ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਜਾਂ ਚੀਨੀ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਵੁੱਡਵਰਕਰਜ਼ ਆਫ਼ ਅਮਰੀਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਯੂਨੀਅਨਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਮਿਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਯੂਨੀਅਨ ਸਮਰਥਕ ਬਣ ਗਏ। 1942 ਵਿੱਚ, IWA ਏਸ਼ੀਆਈ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਉਜਰਤ ਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ। ________________________ South Asian immigrants were generally well-respected for being hard workers, with an excellent work ethic. Unfortunately, this did not translate into fair treatment, and in fact led to them often being placed in more physically demanding positions such as sorting heavy lumber on the green chain. Opportunities for advancement varied greatly between companies, particularly prior to enfranchisement and labour reforms. Although some Asian men were still promoted to being foremen, this was generally only overseeing their fellow South Asian or Chinese coworkers. Unions like the International Woodworkers of America rallied behind these workers, who in turn became strong union supporters. In 1942, the IWA was able to secure wage equality and safer working conditions for Asian workers.
Women's Work ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਭਾਵੇਂ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਔਰਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਘਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਡੇਅਰੀ, ਅੰਡੇ ਅਤੇ ਮਾਸ ਲਈ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਰਗੀਆਂ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਤੋਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ, ਉਪਜ ਉਗਾਉਣ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ, ਵਾਧੂ ਆਮਦਨ ਕਮਾਉਣ ਅਤੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੀ। 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ-ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਆਮ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਜਾਂ ਵਪਾਰਕ ਹਾਊਸਕੀਪਿੰਗ ਵਰਗੇ ਨਵੇਂ ਕਰੀਅਰ ਅਪਣਾਏ। ਦੂਜਿਆਂ ਨੇ ਯੂਨੀਅਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਕੇ, ਭਾਈਚਾਰਕ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਵੋਟ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ________________________ Though most early 20th century South Asian women worked in the home, raising children and maintaining the household, some took jobs to supplement their husband’s income or support themselves and their children if he was unable to. Women whose husbands were abroad often helped provide for their families by keeping cows and chickens for dairy, eggs, and meat. After immigrating, many continued to raise livestock, grow produce, and harvest natural resources. This was a way to reduce their family’s costs, earn extra income, and support neighbours. Domestic work remained common in the mid-later parts of the 20th century, but some women embraced new careers in Canada such as healthcare or commercial housekeeping. Others found fulfillment by contributing to unions, supporting community groups, and helping to campaign for South Asian enfranchisement.